Over opvallen gesproken: laatst las ik een column van Martin Bril in de Volkskrant. Hij was geschokt. Geschokt omdat de HEMA, zíjn HEMA, het bestond om € 4,- te vragen voor een pot pastasaus. Let wel: dat is 8 gulden 80 en-nog-wat! Voor een pot pastasaus! Ik kon erg met hem meevoelen, want de HEMA is een beetje van ons allemaal en dus ook van mij. Net als Oranje (als het goed gaat) en Hansje Brinker. HEMA, dat is eenvoud, goed voor redelijke prijzen, ondergoed en een rookworst op zaterdag. Geen gekkigheid. Mede daardoor ook al decennia het paradepaard van de overigens kwakkelende KBB-groep. Bovendien een bewijs voor het aloude adagium dat marketing = kiezen.

Verontrust door de prijsstelling van de pot pastasaus toog ik naar de HEMA in Amersfoort. Ik had namelijk begrepen dat deze vestiging de kraamkamer van een vernieuwde HEMA is. Zou de HEMA nog wel mijn HEMA zijn? Ik trof er een onmiskenbare HEMA, maar toch waren er wat dingen anders. Er hingen en stonden producten tot aan het plafond uitgestald. Even los van de vraag hoe ze dat brood onder de plafondtegels vers houden (of zijn het fopbroden?) en al die shampooflessen stofvrij, zijn dat aangename wegwijzers, zodat je snel weet waar ongeveer welke producten staan. Alles staat er in sobere verrijdbare stellingen die een beetje high-techuitstraling geven, maar net niet teveel. Aan de wanden hier en daar wandhoge lichtbakken waar sterk uitvergrote sfeerbeelden met mensen op staan. Gelukkig, geen blije-eikelmensen, maar gewone, aardige mensen zoals u en ik, constateerde ik tot mijn genoegen. (Wel netjes uitgelicht natuurlijk.)

De laatste jaren heeft de HEMA veel verse producten toegevoegd aan de aloude rookworst, maar nu is er een grote toonbank (of tooneiland, daar wil ik vanaf zijn) waar de HEMA een beetje uit de bocht giert. Schalen met liflaffige proefmogelijkheden die er helaas een beetje kaal uitzagen, met hier en daar nog een verdwaald stukje stokbrood en een kaaskruimel. Daardoor oogde dit een beetje rommelig en dat associeer je meteen met wat minder hygiëne. Op dit punt kan nog wel wat verbeterd worden. Net als de beprijzing van de reeds besproken pot pastasaus, die ik helaas (?) niet kon ontwaren. Wellicht hadden ze die al wijselijk uit het assortiment gehaald. Niettemin: gesterkt door het idee dat de HEMA nog steeds de HEMA blijft, maar een beetje anders, besloot ik de snob in mij te laten voor wie die is en schafte ik mij wat zijden stropdassen (ja, want die hebben ze!) en shirts aan.

Ward de Moor
Senior communicatieadviseur
Communicatiebureau Synergie, Utrecht
ward@communicatiebureau.nl
www.franchisecommunicatie.nl