Naar de maakbare consument ?
In mijn stad willen ze een referendum houden over de koopzondag. Nu bestaat in mijn stad alleen op de eerste zondag van de maand en wat extra zondagen rond Sinterklaas en kerst de mogelijkheid het shopadelic-virus bot te vieren. Even los van de licht-absurde situatie dat zo’n onderwerp blijkbaar referendabel is, neig ik ernaar om tegen te stemmen. Ik word namelijk altijd een beetje depressief als ik op zondag ‘per ongeluk’ door het centrum flaneer: is het wéér stikdruk, glij je wéér uit over mayonaiseklodders en struikel je over de frietbakjes en papieren. Wordt het – overigens fraaie – stadsbeeld wéér ontsierd door massaal uitgerukte exemplaren van de niet-zo-flatteuze en meestal uitgebreid kauwende homo shoppens. Nou zult u zeggen: blijf dan weg. Wel, dat doe ik ook als het koopzondag is. Punt is dat ik dan gedwongen helemaal geen dag meer lekker door mijn stadje kan slenteren. Door de week werk ik namelijk. Nu ja, de vooruitgang heeft vele gezichten. Over een gezicht met een hoog drogist-Geelmansgehalte gesproken: onze terugtrekkende overheid preekt het einde van de maakbaarheid van de samenleving. Dat associeerde ik altijd met minder overheidsbemoeienis. Niets blijkt minder waar. Men heeft namelijk een nieuwe gouden ark gevonden om omheen te dansen in de vorm van de ‘maakbare consument’. Het lijkt wel of politici zich met alle aspecten en keuzes van ons leven willen bemoeien: wil ik een kroketje trekken, schrik ik van de vettax, alcoholreclame voor negen uur mag niet meer. Vadertje overheid introduceert als spreekwoordelijke mosterd na de maaltijd de breezeraccijns. Jongeren helpen echter zelf de verkoopcijfers van deze zoete alcoholica al om zeep, omdat het domweg niet meer cool begint te worden deze drankjes te nuttigen. De antirookterreur op pakjes wordt nu echt drammerig en dat terwijl ik mijn sigaren niet eens over mijn longen rook! Als vanouds gewoon lekker een rokertje opsteken in de kroeg kan niet eens meer. Je wordt er gewoon balorig van: we zullen toch ergens aan dood moeten gaan? Nog afgezien van het gegeven dat de gezondheidszorg nu al onbetaalbaar is, terwijl de omvangrijke groep babyboomers nog massaal naar het verpleeghuis moet. De ene proefballon na de ander wordt opgelaten en ook in retailland worden we van de ene naar de andere onduidelijke regel geslingerd die het ondernemen steeds verder ontmoedigt. Ga er maar aan staan als ondernemer, die gewoon wil werken voor zijn centen maar al het gedoe kan missen als kiespijn. De zelfbeschikking van consument én ondernemer staat zwaar onder druk. De kruitdampen van de prijzenoorlog beginnen op te trekken. Tijd voor een consumentenrevolutie? Consument zijn we immers allemaal… Ward de Moor
Senior communicatieadviseur
Communicatiebureau Synergie, Utrecht
ward@communicatiebureau.nl
www.franchisecommunicatie.nl
Zaterdag, 2 April 2005
|
Wat is franchise?
